Het moment dat ik het tweede streepje op de test zag verschijnen, staat in m’n geheugen gegrift. Het verscheen nog eerder dan de controlestreep, binnen een paar seconden. Een test van Kruidvat: vast onbetrouwbaar, dacht ik op dat moment nog.

Het was 28 juli 2011. Die nacht had ik gewerkt en ik had op de terugweg naar huis snel een zwangerschapstest gehaald. “Even kijken of er niks mis is”, was mijn gedachte. Ik voelde me al weken niet lekker: moe, misselijk en bovendien flink overtijd. Ik kwam net terug uit de VS en had wel vaker lang last van een jetlag, dus eigenlijk dacht ik dat dat de oorzaak was van mijn ongemakken. Tot die twee streepjes verschenen dus.

Ik had geen kinderwens. Ik wilde carrière maken, met mijn man de wereld zien, emigreren naar de VS. Kinderen schreeuwden en kwijlden, ik had geen enkele behoefte aan een klein handenbindertje. Ik had mijn hele jeugd voor mijn zieke moeder gezorgd: mijn zorgtaak zat er op. Ik was nu 27 en vrij: het genieten zou voor mij gaan beginnen.

Als controle deed ik de tweede test. Oh god, zou het dan echt… Ik belde in paniek mijn man. Of `ie direct wilde thuiskomen, of in elk geval vanavond niet te laat? Nee, zeggen wat er was wilde ik niet. Was ik soms zwanger, vroeg hij aan de telefoon. Ik gaf geen antwoord. Na een half uur was hij thuis. “We worden papa en mama,” zei ik en dook huilend in zijn armen.

Ik gebruikte de Nuvaring, een anticonceptiemidddel even betrouwbaar als de pil. Ondanks dat groeide er al ruim acht weken een heel klein mensje in mijn buik. Ik voelde me na de eerste echo opeens moeder van dat wezentje, pas 2,57 cm lang. Dat gevoel is nooit meer weggegaan. Mijn zoontje is nu drie maanden oud en het mooiste wat me ooit is overkomen. Zo`n aversie als ik had tegen kinderen, zo dol ben ik op mijn eigen kleine jongen. Een complete ommekeer, een draai van 180 graden, maar wat voor één.

Gerelateerde berichten: